Без бәләкәй чакта әнкәем Зөләйха озак еллар төнге каравылчы булып эшләде, колхозның сарык фермасын, аның кырындагы иген келәтләрен саклады. Язгы-көзге күзгә төртсәң күренми торган караңгы төннәрдә ул берничә мәртәбә гадәти булмаган  күренешләргә очрый. Шул вакыйгаларның берсе турында жентекләбрәк сөйлисе килә. Элек безнең Көзән авылында сарыкларны күп асрыйлар иде. Көзге  салкын  бер төндә бәрәнләгән сарыклар юк микән , дип әнкәй стеналары читәннән эшләнгән абзарга таба атлый. Ишекне ачып, биек бусага аша атлап керүе була, ничектер авы- раеп китә. Сузылып ятып алыйм дип урын эзли. Сарыклар сарайның бер ягына эркелешеп ятҡаннар.Бер коры урын бар икән -шунда  бер-ике минутка ятып алырга булган. Үзем аңлыйм,сарыклар ятмаган урын женле булырга тиешлеген,шулай да икеләнәм,ди. Ятуы була,капка артында безнең урамдагы алмашынып авырып йөрүче Мәрфуга әбинең мыңрап жыр көйләп  йөргәнен ишетә. Адашып килеп чыккандыр бу карчык, дип уйлый әнкәй. Озак та үтми теге әби әнкәй янында пәйдә була һәм өстенә атланып утыра да, йөрәген суыра башлый (шулай тоела).Әнкәй жиде тапкыр “Аятуль күрси” сүрәсен укып беткәч кенә, жен юк була. Көч-хәл белән әнкәй урыныннан кузгала. Капка ерак,урауга туры килә дип,хәлсез көе,якынырак тәрәзәдән шылышып тышка чыга да,көзге бычрак жирдән  дояркалар йортына чаклы бүкәйләп бара. Ишеккә кагырга көче булмагач,тырный гына,эндәшергә теле юк- өн чыкмый икән. Бераздан дояркалар ишекне мәче тырнай икән дип ачалар. Сорауларына әнкәй явап бирә алмый,телдән калган була. Бер өч көн сөйләшмәде,озаҡ  урында ятты, жен зәхмәте кагылу сә­бәпле, башкача эшкә дә чыга алмады.

Зәйтүнә КӨҪӘПОВА Салауат ҡалаһы