(Хәтер-хәтирә) Беркөнне кичке якта үземнең язмалар белән мәш килеп утырганда, ишек шакыдылар. Рөхсәт сорап, бер хәрби килеп керде. Төз гәүдәле, аксыл чырайлы, чибәр генә урта яшьләрдәге ир-ат, исем-фамилиямне әйтеп: “Ул сез буласызмы? – дип, кул биреп күреште. — Әйе, нәкъ үзе, – дим, аның погоннарына күз төшереп.