- Ничек инде, син китәсең? Безне бөтенләйгә ташлапмы? Без синсез ничек яшәрбез соң? Ышанмыйм, бу һич тә мөмкин түгел, – дип өзгәләнде хатын, күз яшьләренә төренеп. - Әйе. Мин башканы яратам. Сез туйдырдыгыз мине. Балаларның елау-кычкыруларыннан гарык инде! - Алар бит — синең балаларың! Алар әле нарасыйлар. - Җитте! Син дә көннән-көн симерәсең, ямьсезләнәсең!