Кичке эңгер-меңгер зәңгәр күктә йөзгән кояшны ал офыклар артына яшерде. Акрын гына, моңланып, сандугач җыр сузып җибәрде. Урман эчендә күке кемгәдер озын гомер теләп, бик озак итеп еллар санады. Елга буе үзәне, сихри әкият кебек җанланып, үзенә дәшеп тора иде сыман. Су буеның иң матур җиренә килеп тоташа торган сукмак борма-борма булып авылдан ук килә… […]