Кыздырган кояш нурлары астында тубыктан ком ера-ера өстерәлеп барды да, барды Алинә. Чүлнең очы-кырые юк ахрысы. Бер мәлне, аңын югалтып комга ауды ул… Кинәт сискәнеп күзен ачты,бу мәхшәрнең төш кенә булуына чиксез сөенде. Янәшәсендә йоклап яткан ирнең кем булуын, кичә кайларда булып ниләр кылып йөрүен исенә төшерергә тырышты. Пәрдәләрне ачып җибәргәч, тәрәзәдән бәреп кергән яктылыктан […]