Алларыңа килеп тезләндем дә,
Башым идем сиңа табынып.
Ә син анда ятасынмы җаным?
Калын юрганыңны ябынып.

Эх, күрергә сине бер минутка,
Кочагыма килә аласым.
Артларыңнан барып еракларга,
Яратамын диеп каласым.

Сине көтми көнем үтми, минем,
Вакытым да кайчак туктала.
Сиңа таба кулым сузган чакта,
Йөрәккәем минем тын кала.

Синең терәк миңа җитми абый,
Син җитмисең минем җаныма.
Сине шулай көтү минутларым,
Тоз салалар минем каныма.

Уйларымны күккә еракларга,
Сөюемне сиңа илтәмен.
Гафу ит син мине, абый җаным,
Сине тагын калдырып китәмен.

Калын юрганыңны ачма җаным,
Аякларың берүк туңмасын.
Тыныч йокла инде яме, җаным,
Синең җырың бер дә тынмасын.

АЗАТ ГОМӘРОВ