Минем сүзләр сиңа ошамыйлар,
“Булалмабыз, дигән,- без бергә.”
Күңелеңдә якты бер нур булып,
Калырмын мин, беләм, мәңгегә…

Нигә мине шулай сөясең син,
Язмышлар бит бергә язмаган.
Зур бәхеткә лаек бит син, җаным,
Ә мин синең йөрәктәге зур яра.

Нинди генә сүзләр табыйм икән,
Әрнетмәслек синең яраны?
Сүзләр, бәлки, кирәк түгелдер лә,
Син бит инде мине аңладың…

ЛИЛИЯ ЗАМАЛИЕВА