Хатын-кызның канатларын киссәң, ул себеркегә күчеп утыра. Беренче ирем белән нибары өч ел яшәп калдым. Үзе ярыйсы гына кеше иде, әмма әнисе, апалары безгә тыныч яшәргә ирек бирмәделәр. Талаша, кеше белән этләшә торган гадәтем булмагач, мине туйганчы изделәр. Түздем-түздем дә, бердәнбер көнне сабыр канатым сынды, үземнең һәм баламның киемнәрен генә алып, әниләргә кайтып киттем.

Киткәндә, борылып карама. Карасаң – исеңә төшә. Исеңә төшсә – кызганасың. Кызгансаң – кире борыласың. Кире борылсаң – барысы да яңадан башлана. Апа белән икебез дә бик яшьли тол калдык. Ярый әле аның балалары бар. Ә миңа андый бәхет эләкмәде. Ирем белән ике елга якын гына яшәп калдым: аны миннән каты авыру тартып алды. Ирем […]