Бик яхшы танышым үлеп китте. Христиан кешесе иде. Аракы эчми, тәмәке тартмый, кеше тикшерми, гайбәт сөйләми, үзе белгәнчә үз динендә гамәл кылучы, Аллаһка ихлас ышанучы гади бер бәндә иде. Мин милләтче түгел. Динне, телне, сәясәтне тикшермим. Кешеләрне яхшы белән яманга гына аерам. Бу танышымны да гадилеге, эчкерсезлеге, кешеләргә һәрдаим ярдәм итүе өчен якын күрә идем. […]

Күршебездә үскән Нурзидә турында язарга уйладым әле. Алар 4 кыз, 2 малай үстеләр. Һәммәсе уңган, тырышлар, матур тормыш корып яшиләр. Хәзер Казанда гомер итүче Нурзидә авылга чираттагы тапкыр кайткач, аның бала чаклары, мәктәп еллары турында сөйләшеп утырдык. Ул булачак ире Мөбәрәкҗан белән башлангыч сыйныфта ук дуслашуын әйтте. Үсә-үсә дуслык мәхәббәткә әйләнгән. Әйе, аларның мәхәббәт тарихы […]

Нурфизә иреннән уңмады. Ирек (исемнәр үзгәртелде), эшендә шәп белгеч саналса да, аракы базына чумуы аркасында, тора-бара тәмам ерткычка әверелде. Салып алса, кызчыгы Нурфая да, улы Нурхәт тә, хатыны Нурфизә дә күзенә җен булып күренә. Кышкы салкын төндә өйдәгеләрне пыраклатып урамга куып чыгаргач, бик зур эш кырган кыяфәттә шешәсен кочаклап, диванга ава да, яшелле-мөшелле тавыш белән, […]