Яшь чакта ясаган хаталарым өчен гомер буе үкенеп яшим. Чын сөюнең барлыгына ышанып күз-баш тонган чак булгандыр инде. Әти белән әни: «Кызым, юньле ирдән хатыны китми. Шулкадәр чибәрлегең, уңганлыгың белән күрә торып утка керәсең. Ашыкма, юлыңда әллә нинди әйбәт кешеләр очрар әле», – дип күпме үгетләгәннәр иде, югыйсә. «Юк, мин Илшаттан башка беркемне дә яратмыйм. […]

Без Гүзәлия (исемнәрне үзгәрттем) белән кечкенәдән аерылмас дуслар идек. Бер сыйныфта укып, бер парта артында утырдык. Игезәкләр кебек гел бергә идек. Хәтта әти-әниләребез дә безгә бертөсле кием алырга тырышалар иде. Мәктәпне тәмамлагач, шәһәргә дә бергә киттек. Икебез дә шәфкать туташы булырга укырга кердек. Кулыбызга диплом алгач, туган якларга эшкә тагын бергә кайтып киттек. Гел аерылмыйча, […]

Җиденче сыйныфта укыганда үземнән бер сыйныф алда белем алучы малайга өзелеп гашыйк булдым һәм, көндәлек ачып, “Исәнме, кадерлем!” дип, аңа хатлар язып юана башладым. Ул бу турыда белмәде. Бер урамда яшәдек, бер төркемдә уйнап, бер үк Тимур командасында йөрсәк тә, мин, хисләремне сизәр дип, аңа күтәрелеп карарга ояла идем. Җиденче сыйныфны тәмамлагач, мин аңа хат […]