Сиңа булган чиста хисләремне,
Саклап йөрттем йөрәк түрендә.
Аңлатырга сүзләр эзләмәдем,
Чагыла дип хисләр күземдә.

Күзләремә чыккан хисләремне,
Син нишләптер күрә белмәдең.
Әллә инде күрмәмешкә салышып,
Юри шулай мине үртәдең.

Хисләремнән ахры исергәнмен,
Сөймәвеңне синең сизмәдәм.
Хыянәтең җанны телгәндә дә,
Сине аклар сүзләр эзләдем.

ГӨЛФИЯ ГАЛИМОВА