Нәрсә соң ул мәхәббәт? Ни гомер яшәп, шуның барлыгын-юклыгын аңлый алмадым. Яшь чагында барыбыз да гел сөеп-сөелеп, мәхәббәт диңгезенә чумып кына яшәрбез кебек тоела. Ә ир белән хатын булып яши башлагач, җитмәсә бишектә көне-төне балаң акырып ятса, хыяллар челпәрәмә килә. Кәнфит кебек кызлар-егетләр дә тора-бара нык кына үзгәрәләр. Хатын-кызларга гомерләре буе нәрсәдер җитми: әле тегесе, […]

Яшь чакта бәхетле тормыш турында кайсыбыз гына хыялланмый икән?! Минем дә тизрәк кияүгә чыгып, матур балалар үстерәсем килде. Сөйгән ярым белән ун елдан артык очрашып йөргәч, гөрләтеп туй уздырдык. Миннән дә бәхетле кеше юктыр кебек тоелды, җирдә тәпиләп түгел, күктә очып йөргәндәй хис иттем үземне. Ир акыллы, кычкырып та сөйләшмәс иде. Иптәш кызларым минем бәхеттән […]

Күптәнге танышым Фәнүзәне очраттым. Минем кебек ике кулына ике сумка күтәргән, ашыга. “Карале, малай, безнең Гәрәй кайтты бит”, – диде ул, барган шәпкә генә. “Ничек кайтты?” – мин әйтәм. – Бик каты чирләп киткән дә, картаймыш көнендә балалары карасын дип, китереп куйдылар. Ризалаштык инде, өйнең түренә кертеп урнаштырдык, – диде Фәнүзә. Аба-ау… Рәхмәттән гайре нәрсә […]