“Яз!” – диләр. “Башкаларга гыйбрәт булсын өчен сөйлә!” – диләр. Инде ничә еллар, онытырга теләп, йөрәк яраларымны дәвалагандай итәм. Ләкин юк, булмый, үткәннәр истән чыкмый икән. Кайчакларда ул вакытларда йөрәккәем ничек түзде икән дим. Шуңа күрә дус-ишләрнең өзлексез: “Сөйлә, йөрәгеңне бушат, бераз җиңеләеп китәр”, – дигәнен искә төшеп, компьютер каршына утырдым менә. Кайдан башларга? Үземнең […]

… Мәктәптә укыганда иптәшләрем арасында әллә ни аерылып тормадым. Укуым да уртача булды шунда. Югары сыйныфларда укыганда яшьтәш егетләр кызлар озата башлаганда мин читтә генә йөри идем. Кызларны да үземә карата алмадым. Югыйсә, берсенә күзем төшеп, аның өчен янып-көеп тә йөрдем, ә ул миңа борылып та карамады. Армиягә киткәч тә кызлардан мәхәббәт хатлары ала алмадым. […]

Җитмешенче еллар. Төгәлрәге, 1969 елның җылы яз көннәре. Казан химия-технология институтында диплом язып йөргән вакытта “Казан-Уфа” поезды белән Чирмешән районындагы туган авылыма кайтып килергә уйладым. 6-7 май көннәре булырга тиеш бу. Поезд төнлә бер тулганда кузгалып китә, билетлар юк, урын юк. Күпчелек пассажирлар кебек, төне буе бер аякта басып кайттым. Буа станциясен узгач, вагон бераз […]

Алтмыш биш яшемә җитеп, болай елаган кешене күргәнем юк иде. Күрергә дә язмасын, Аллаһ сакласын. Казанда яшәүче туганнарга мәҗлескә баргач, Татарстан күчтәнәчләре алыйм дип базарга чыккан идем, йөри торгач, шактый әйбер җыелды. Ял итә-итә, туганнар фатирына кире кайтканда, юл буенда хәйран гына матур чит ил машинасын күрдем. Эчендә бер хатын утыра. Якынлашкач, күзем аның йөзенә […]