Беренче мәхәббәтемне мин университетта очраттым. Икебез дә законнар өйрәнәбез. Ул миннән бер курска алдарак укый иде. Бер күрүдә гашыйк итте дә куйды үзенә. Кайсы яклардан икәнен дә, кем булуын да сораганым да, үзенең сөйләгәне дә булмады. Үз-үзен тотышы, сөйләшүе килешле булгач, төшеп калганнардан түгелдер әле дип кенә уйладым. Бер ел очрашкач кына чит бер шәһәрдән […]

Яшь чакта ясаган хаталарым өчен гомер буе үкенеп яшим. Чын сөюнең барлыгына ышанып күз-баш тонган чак булгандыр инде. Әти белән әни: «Кызым, юньле ирдән хатыны китми. Шулкадәр чибәрлегең, уңганлыгың белән күрә торып утка керәсең. Ашыкма, юлыңда әллә нинди әйбәт кешеләр очрар әле», – дип күпме үгетләгәннәр иде, югыйсә. «Юк, мин Илшаттан башка беркемне дә яратмыйм. […]

Без Гүзәлия (исемнәрне үзгәрттем) белән кечкенәдән аерылмас дуслар идек. Бер сыйныфта укып, бер парта артында утырдык. Игезәкләр кебек гел бергә идек. Хәтта әти-әниләребез дә безгә бертөсле кием алырга тырышалар иде. Мәктәпне тәмамлагач, шәһәргә дә бергә киттек. Икебез дә шәфкать туташы булырга укырга кердек. Кулыбызга диплом алгач, туган якларга эшкә тагын бергә кайтып киттек. Гел аерылмыйча, […]